Mylah's Residence

History van mijn paardenleven.

In 1976 ben ik met mijn ouders vanuit Haarlem naar Vianen verhuisd omdat mijn vader daar een baan kreeg. Ons huis stond aan de buitenrand van een nieuwe wijk en als je de wijk uitreed kwam je tussen de weilanden terecht. In die weilanden liepen toen pony´s en ik als mini-paardengek ging daar uiteraard elke dag even spieken. Op een dag was er een meisje bij die pony's en die ging er op eentje rijden. Ik er gelijk als de kippen bij en zo is het begonnen....

Ik werd natuurlijk goede vriendinnen met dat meisje en ze bleek nog vlakbij te wonen ook! Wij hebben samen heel wat meegemaakt in onze jonge jaren met die malle Shetlanders.
In de loop der jaren heb ik heel wat paarden en pony's verzorgd bij diverse mensen en uiteindelijk heb ik in 1988 mijn eerste eigen paard gekocht. Mijn ouders konden geen paard betalen dus toen ik eenmaal ging werken na mijn school kon ik centjes opzij leggen en er zelf eentje aanschaffen.

Mijn eerste paard heette Titia en was een toen elfjarige merrie waar ik een heleboel van geleerd heb. Mijn eerste (dressuur) wedstrijdjes waren ook met haar. Dat ging niet altijd van een leien dakje maar al doende leert men. We hebben samen heel wat avonturen beleefd. Ben ook kampleiding op ponykampen geweest en had haar dan gezellig mee. Machtig mooi vond ze dat!

Toen Titia wat ouder werd ben ik op zoek gegaan naar een jonger paardje en dat werd Boonita. Titia is ook nog een poosje gebleven en heeft een jaar met een bijrijder gelopen. In 1995 kwam er een koper en toen is Titia weggegaan.
In oktober 2008 ben ik bij haar op visite geweest (daarvan is de foto hierboven) want ik kwam er toevallig achter dat ze nog steeds leefde! Harstikke leuk om haar weer eens gezien te hebben! Uiteraard wat grijzer geworden en wat ingezakt hier en daar maar verder in goede conditie!

Helaas kreeg ik in maart 2009 het droevige bericht dat ze in de wei ´s nachts was overleden, ze was geboren op 06-06-77 en gestorven op 03-03-09, heel apart die data....

Boonita heb ik gekocht toen ze 1,5 jaar was en het was een Appaloosa met Duitse papieren. Viavia kwam ik in aanraking met het westernrijden en toen Boonita oud genoeg was om in te rijden heb ik haar ook western in laten rijden bij Jan Zweers in Austerlitz. Inmiddels is het dan 1994 en ook ik moest omschakelen van Engels naar Western rijden. Had ik eerder geweten hoe leuk ik het vond dan was ik eerder overgestapt. Maar ik kwam er wel achter dat ik nog niet zo goed kon rijden als ik had gedacht en moest nog een hoop (af)leren!

Toen Boonita in training stond heb ik met een ander paard op die stal een ongeluk gehad waarbij mijn linkerschouder uit de kom is gebeten. Het paard greep me met de mond bij mn schouderkop en tilde me toen aan mijn arm op waardoor de schouder uit de kom ging. Dit heeft tot op heden nog steeds gevolgen in mijn dagelijkse doen en laten, die schouder is kapot en dat komt nooit meer goed. Ik heb ermee moeten leren leven maar het had toen wel invloed op mijn relatie met Boonita. Zij was redelijk dominant en ik was erg bang om te vallen, die combi werkt niet goed met elkaar.
Uiteindelijk na een jaar tobben met wisselende resultaten heb ik besloten haar te verkopen.

In 1996 heb ik na een lange zoektocht een nieuw paard gevonden. Ik wilde persé doorgaan met het westernrijden en ik kreeg een leuk bedragje aan verzekeringsgeld van dat eerdere ongeluk en toen had ik geld genoeg om een Quarter aan te schaffen. Ook heb ik een dure smaak want alles wat ik mooi vond hing ook gelijk een prijskaartje aan...

Uiteindelijk heb ik dus Miss gevonden en kon ik bij die verkoper ook Boonita 'inruilen'. Boonita is verkocht naar Duitsland en ondanks dat ik alle papieren mee heb gegeven heb ik nooit meer iets van haar vernomen.
Miss was nog maar net over uit de VS en ook nog maar net zadelmak, echter haar karakter was zó compleet anders dan dat van Boonita dat ik dat ondanks mijn zere schouder wel aandurfde.

Door de jaren heen heb ik nog geen dag spijt gehad dat ik besloten heb om Boonita weg te doen en Miss te kopen. Wat een heerlijk paard is dat zeg!
Geweldig karakter en ik kan met haar lezen en schrijven. We vertrouwen elkaar voor 300% en er is niks dat ik niet met haar durf. Ze beschikt daarnaast ook over een hele berg talent en ik heb heel erg veel samen met haar geleerd. Ze bleek ook nog eens erg goede papieren te hebben en menig trainer in NL is er weg van. Ik had het dus goed getroffen!

Ook wilde ik eens meemaken hoe het is om zelf een veulen te fokken dus Miss moest er aan geloven. Dan ga je op zoek naar een geschikte hengst en ga je het hele traject door tot aan de geboorte van je eerste eigen gefokte veulen.

Het is een hele ervaring maar ik zou het niet gauw weer doen. De kleine spruit is inmiddels een heel paard en niet zo groot geworden als haar moeder helaas, dus ze is verkocht.
De verhalen over Miss en Toots vind je op hun eigen paginas.